அன்பால் அழிந்தவன்

எனக்கும் உனக்குமான உறவை..

உதாசீனம் செய்வதே

உன் உள்ளம் மட்டும் தான்!

பூங்கொத்துக்களோடு வரவேற்கவேண்டியவள் –

பூத கணங்களோடு எதிர்கொள்கிறாள்

அன்பால் செய்யவேண்டியதை எல்லாம் –

அகங்காரத்தால் செய்து தொலைக்கிறாள்

தன்னை நோக்கி

தாவி வரும் மழை துளியை –

பாலைவனம் –

தன் வெப்பம் கொண்டு

தானே கொல்வது போல;

உன்னை நோக்கி வரும்போதெல்லாம் –

உடைத்து விளையாடுகிறாய் –

உணர்விழந்த என் உள்ளத்தை!

ஒளிமயமாக திகழவேண்டிய என் வாழ்வு –

உன்னால் –

பழிமயமாக படர்ந்து நிற்கிறது

மகிழ்ச்சிக்கும் உண்டோர் மரணதினம் –

எனின் –

இகழ்ச்சிக்கு உண்டோ ஒரு இறந்ததினம்?

என்னை நோக்கும் எல்லா இதழ்களிலும் –

புகழ்ச்சிக்கு பதில் இகழ்ச்சியே.. உட்கார்ந்திருக்கிறது...

இறுமாப்புடன்

அன்பால் அழிந்தவனுக்கு –

அடியேன் மட்டுமே ஆதாரம்!

தொழுபவனும், நிந்திப்பவனும் கடவுளையே

சதா சர்வ காலமும் நினைத்து கொண்டிருப்பது மாதிரி

எனக்கு

எப்போதுமே உன் ஞாபகம் தான்....

ஞாபகம் என்பது பயத்தின் மறுபெயர் ஆனால்!

வண்ணத்துப்பூச்சி!

 

 

வண்ணச் சிறகடித்து வண்ணத்து பூச்சியொன்று

  வட்டமிட்டு வட்டமிட்டு வளையவரப் பார்த்தவுடன்

எண்ணச் சிறகொடிந்து; எந்தன் நிலைமறந்து

  எகிறித் தாவியதை என்னிடத்தேக் கொண்டுவந்தேன்!

 

புள்ளிக் கோலமெல்லாம் பூஞ்சிறகு ஓரத்திலே

  பூப்பூவாய் தூவிவைத்து பூமியிலே விதைத்தவன்யார்?

பள்ளிச் சோலையில்தன் பட்டுமலர் சிறகடித்து

  பறந்துவரும் ஜீவனிடம் பக்குவமாய் கேட்கின்றேன்!

நம்பிக்கை

காரிருள் யாமத்தில் தனிமையின் தணலுக்குள்

ஓரிதழ் உதிர்த்தாள் பெண் – யாரிவள்

விண்கொண்ட கலைவடிவோ பூவோ எனவியக்க

கண்வீசி செய்தாள் சதி!

 

முழுமதி முகங்கண்டு இரவினை வீண்செய்து

கழுவிலே வாடியதென் நெஞ்சம் – புழுதி

போகாத சாலையென ஆனதடி சிந்தை

நோகாத உன்சிரிப்பு கண்டு!

 

விழியின் கணையோடு மனம்கொள் வாளொன்று

பழியாக தாக்கியதை எண்ணி – குழியில்

வீழ்கின்ற வெள்ளமென பாய்கின்ற ஆசைகளும்

பாழ்பட்டு போனதடி நேற்று!

 

மனக்கதவை தட்டுதற்கு மல்லிகை நீவரவில்லை

எனக்கதனால் உயிரில்லை என்றேன் – தினமுன்

முகம்பார்க்கும் வரம்கிட்டின் மகிழ்வேன், சொர்க்க

அகம்பார்த்த ஆத்திகனாய் நான்!

 

வளையோசை ஒலிக்கின்ற கனவுகளை நானினிமேல்

களையவே முடியாத நிலைவருமோ – விளையாடும்

மான்கூட்டம் மீதினிலே புலிபாய்ந்த நிலைபோலே

நான்கொண்ட உயிர்கொள்ளும் அச்சம்!

 

மூண்டெழும் காமத்தை முன்னின்று தடுத்தங்கு

மீண்டெழும் அலையாக ஆனேன் – தீண்டாமல்

நீசெல்ல, துடிக்கின்ற சின்னமனம் நிகராகும்

தீசெல்ல வழியாகும் தளிர்!

 

ஓவியமே உயிர்த்தாற்போல் ஏந்திழைநீ தவழ்ந்திங்கு

காவியமே நடத்துகிறாய் கண்ணில் – பூவிரியும்

ஓசையினை கேட்பதற்கு இயலுமோ பெண்ணழகே

ஆசயினை அடக்கியதென் உயிர்!

 

குழலவிழ்த்து நகைபுரிந்து ஆறா என்மனத்

தழலவித்து கனியீவாள் காணீர் – பிழறாது

பத்தியம் நீக்கிப்பின் நீங்கா நிலைகொண்டு

சத்தியமாய் சொல்வாள் கவி!

 

பயணம்

கைபிடித்தபடி எங்கேயோ

என்னை கடத்தி செல்லுகிறது

காலம்!

நான் செய்த
நன்மைகளுக்கான
நன்றியறிவித்தலுக்காகவோ;
இதுவரையும்
தப்பித்துவந்த – என்
தவறுகளுக்கான
தண்டனைகளுக்காகவோ!
 
வற்றிப்போன கண்களோடும்
மரத்துப்போன மனதோடும்
பயணித்தபடி இருக்கிறேன்,
இலக்கோ
இலட்சியமோ
இல்லாமல்!

நீட்டித்துக்கொடுக்கப்படும்
நாட்கள் ஒவ்வொன்றும்
நிதர்சனமாய் சொல்லுகின்றன,
எனக்கான நாட்கள்

எதற்காகவோ இன்னமும்

மிச்சமிருந்து தொலைப்பதை!

 

இறந்துவிடாதிருக்கிறேன்

உயிர்த்திருக்கிறேன்

உன் நினைவுகள் சுமந்து - இந்த

ஊருணி வீட்டில்!

எரிக்கப்படாத - உன்

இறந்தகாலம்

எரித்துக்கொண்டிருக்கிறது

என்

எதிர்காலத்தை

பங்கு வைக்கப்பட்ட - உன்

பாசம்

பரிகாசம் செய்கிறதென்னை

காரணமும் இன்றி

காதலும் இன்றி - ஓர்

கற்பனா உறவில்

காலம் கழிக்கின்றேன்

நேசிக்கப்படாத - என்

நேசமும்

யோசிக்கப்படாத - என்

யோகமுமாய்..

வெறுமையில்

வழுக்குகிறது - என்

வாழ்க்கை

என்றேனும் - உனக்குள்

எனக்காகவும் ஓர்

எச்சம் உருவாகும்

எனும்

எதிர்பார்ப்புக்களுடனும்

ஏமாற்றங்களுடனும்

இப்படியாக 

இன்னமும்

இறந்துவிடாதிருக்கிறேன்

இறந்த கால இனிய நினைவுகள் மட்டுமே

இறுக்கிப்பிடித்தபடி!

முற்றுப்புள்ளியை நோக்கி

நிழலை தொடர்ந்து சென்றவன்

நிராசையோடு திரும்புவதை போல...

செந்தழலை தின்று செரித்தவன்

தண்ணீரை தவிர்ப்பது போல

என்னில் இருந்து நானே பிரிகிறேன்!

கண்ணாடியை காயப்படுத்தாமல்

பிரியும் பிம்பம் போல..

கிளைக்கு வலிக்காமல்

உதிரும் இல்லை போல...

***

முற்றுப்புள்ளிகள் எல்லாம்

கால்புல்லிகலாகும்

காலகட்டத்தில்.. இந்த

கால்புள்ளி,

முற்றுப்புள்ளியை நோக்கியே

முன்னேறுகிறது..

சில கால் புள்ளிகளின்

கால அளவை நீட்டிக்க!

ஒரே ஒரு முறை!

அழுத விழிகள் ஆறவிட்ட
  அமுத இதழின் முத்தங்களும்
பழுது பட்ட நெஞ்சுக்குள்
  பகர்ந்து வைத்த பாசங்களும்

மீண்டும் வேண்டி அலைகின்றேன்
  மீளா துயரில் தவழ்கின்றேன்
வேண்டும்போது கிட்டாமல்
  வேதனை தணலில் துவள்கின்றேன்

ஒருமுறை மீண்டும் வேண்டுமடி
  ஓய்ந்த உள்ளம் ஏங்குதடி
கருவிழி நடுவில் அரிக்குதடி
  காணதுடித்து கலங்குதடி

திருவுரு தேடி அலையுதடி
  தினமுன் நினைவில் கரையுதடி
வரும்வழி பார்த்து ஏங்குதடி
  வரங்களை வேண்டி காக்குதடி

மலர்ந்த உன்னில் நான்கூடி
  மகிழ்ந்து கிடந்தது அப்போது
உலர்ந்து போனது இதயம் தான்
  உள்ளம் எரியுது இப்போது

இதய சதையில் ஒரு பகுதி
  இற்று போனது என்னோடு
உதயம் என்பது எனக்கில்லை
  உதிரம் சொட்டுது கண்ணோடு

கண்ணின் திரையில் உருகாணும்
  கனவுகள் மட்டும் மறைவதில்லை
மண்ணின் ஆழம் செல்லாமல்
  மனதினில் அமைதி அமர்வதில்லை.